Mentalny Azyl

Mentalny Azyl | Anna Wolna

BLOG · CIAŁO · ŚWIADOMOŚĆ

Czy Ty też nie potrafisz się zatrzymać? Nawet kiedy Twoje ciało błaga o odpoczynek?

Zmęczona kobieta

O kobietach, które nauczyły się wszystko wytrzymywać, ale zapomniały, że mają prawo po prostu żyć.

Jeszcze tylko to zrobię. A potem odpocznę.

Znasz to? Jesteś zmęczona. Czujesz ciężkie powieki, napięcie w karku, może zaczyna boleć Cię głowa. Marzysz, żeby się położyć i przez chwilę niczego nie musieć.

Ale wtedy pojawia się myśl: „Jeszcze tylko wstawię pranie”. „Jeszcze odpiszę na wiadomość”. „Jeszcze posprzątam kuchnię”. „Jeszcze dokończę tę jedną rzecz”.

I nagle z dwudziestu minut robią się dwie godziny. A Ty znowu jesteś na końcu własnej listy.

Najdziwniejsze, że czasami nikt Cię nie zmusza. Nikt nie stoi nad Tobą. To Ty sama nie pozwalasz sobie odpocząć.

Kto właściwie nauczył Cię, że nie wolno Ci się zatrzymać?

Babcia nie miała czasu chorować. Mama nie miała czasu odpoczywać. A Ty?

Pomyśl o kobietach w swojej rodzinie. Może babcia wstawała pierwsza, a kładła się ostatnia. Może mama nawet z gorączką gotowała obiad i zajmowała się wszystkimi.

Może słyszałaś: „Robota sama się nie zrobi”. „Odpoczniesz, jak wszystko skończysz”. „Kobieta musi sobie radzić”.

A może nikt tego nie mówił. Wystarczyło, że patrzyłaś. Dzieci uczą się nie tylko ze słów, ale i z codziennych przykładów.

Mogłaś uznać, że dobra matka zawsze daje radę, a wartościowa kobieta jest pomocna, zajęta i niezastąpiona. A ta, która odpoczywa? Co o niej myślisz? I dlaczego sobie odmawiasz tego prawa?

Nawet kiedy nikt Cię nie pilnuje, sama stajesz nad sobą z batem

Masz wolne popołudnie. Nikt niczego od Ciebie nie chce. Mogłabyś usiąść na balkonie, popatrzeć na drzewa i wypić herbatę.

Ale rozglądasz się po mieszkaniu. Tutaj coś leży. Tam trzeba przetrzeć. Jeszcze szafka, jeszcze dokumenty, jeszcze telefon. I wolny czas przestaje być wolny.

Bo przecież nie można tak po prostu siedzieć. A kto powiedział, że nie można?

Czyj głos słyszysz w głowie, kiedy próbujesz odpocząć? Mamy? Babci? Dawnego partnera? A może tak długo go słuchałaś, że uważasz go już za własny?

Odpoczynek nie odbiera Ci wartości.

Nie oszukasz samej siebie

Od rana jesteś na nogach. Wiesz, że potrzebujesz przerwy. Ale postanawiasz wytrzymać jeszcze godzinę. Zawsze dawałaś radę.

Zaciskasz zęby. Kończysz kolejne zadanie. A wieczorem boli Cię głowa. Następnego dnia budzisz się wyczerpana.

U niektórych osób stres, brak snu czy odwodnienie mogą wywoływać lub nasilać migreny. Nie każdy ból głowy wynika z przeciążenia; powtarzające się lub nasilające objawy wymagają konsultacji lekarskiej.

Ale warto zauważyć mechanizm: nie chciałaś oddać sobie dwudziestu minut, a potem zabrakło Ci sił na znacznie więcej.

Ile razy wiedziałaś, że potrzebujesz odpoczynku, ale postanowiłaś jeszcze trochę wytrzymać?

A może boisz się zatrzymać, bo wtedy musiałabyś poczuć?

Czasami nieustanne działanie bywa sposobem na unikanie trudnych uczuć. Kiedy pracujesz, sprzątasz i rozwiązujesz cudze problemy, nie musisz pytać siebie, czy jesteś szczęśliwa.

Czy podoba Ci się życie, które prowadzisz? Czy relacja, w której jesteś, daje Ci bliskość, czy tylko kolejne obowiązki?

Cisza potrafi być niewygodna, szczególnie gdy przez lata nie miałaś przestrzeni, żeby usłyszeć samą siebie.

Może nie potrzebujesz następnego zadania. Może potrzebujesz zapytać siebie, jak naprawdę się czujesz.

Jedną nogą we wczoraj, drugą w jutrze. A gdzie jesteś Ty?

Jak często wracasz myślami do dawnych decyzji? „Dlaczego wtedy nie odeszłam?” „Dlaczego pozwoliłam tak się traktować?” „Dlaczego nie powiedziałam tego, co myślałam?”.

Możesz zrozumieć przeszłość, przeżyć żal i wyciągnąć wnioski. Nie możesz jednak wrócić i podjąć tamtej decyzji jeszcze raz.

A kiedy nie żyjesz przeszłością, może czekasz na przyszłość: „Jak tylko schudnę, będę szczęśliwa”. „Jak zarobię więcej, odpocznę”. „Jak dzieci podrosną, zacznę żyć”.

I mijają miesiące, potem lata. A życie wciąż ma się dopiero zacząć.

Przeszłość już się wydarzyła. Przyszłość jeszcze nie nadeszła. A Ty ciągle odkładasz siebie na później.

Przyszłość nie stanie się piękna tylko dlatego, że na nią czekasz

Warto mieć marzenia i plany. Ale przyszłość nie jest magicznym miejscem, w którym problemy same znikną.

Jeśli dzisiaj nie pozwalasz sobie odpocząć, skąd pewność, że pozwolisz sobie za rok? Jeśli dziś nie umiesz powiedzieć „nie”, czy lepsza praca automatycznie nauczy Cię stawiać granice?

Nie chodzi o to, żeby przestać myśleć o przyszłości. Chodzi o to, żeby nie oddawać jej całego swojego życia.

To, co możesz zmienić, zaczyna się od decyzji podejmowanych teraz.

A co, jeśli życie czasami zatrzymuje Cię nie bez powodu?

Wychodzisz z domu i przypominasz sobie, że zapomniałaś kluczy. Wracasz zirytowana. Tracisz pięć minut. Później dowiadujesz się, że na drodze wydarzył się wypadek.

Pojawia się myśl: „A gdybym nie wróciła?”. Takie sytuacje potrafią poruszyć, ale nie wiemy, co wydarzyłoby się w innej wersji zdarzeń. Zapomniane klucze nie dowodzą, że ktoś przewidział przyszłość.

Mogą jednak przypomnieć, że nie wszystko da się zaplanować i nie każda minuta musi być wykorzystana do granic możliwości.

Czasem spóźnienie jest po prostu spóźnieniem. Czasem przerwa jest po prostu przerwą. Nie musisz doszukiwać się ukrytego znaczenia, żeby pozwolić sobie zwolnić.

Twoje „nie chcę” również jest informacją

Ktoś zaprasza Cię na spotkanie. Masz czas, możesz pojechać, ale jesteś zmęczona i potrzebujesz ciszy.

Zaczynasz negocjować ze sobą: „Przecież wypada”. „Będzie jej przykro”. „Jakoś wytrzymam”.

A może tym razem możesz powiedzieć: „Dziękuję za zaproszenie, ale dzisiaj zostanę w domu”. Bez wymyślania choroby i bez piętnastu zdań wyjaśnienia.

Nie każde „nie chce mi się” oznacza, że należy z czegoś rezygnować. Ale Twoje samopoczucie jest informacją, którą warto uwzględnić. Nie musi być rozkazem. Nie powinno też być automatycznie ignorowane.

Spróbuj dzisiaj zatrzymać się na pięć minut

Nie potrzebujesz kolejnego wielkiego planu naprawiania siebie ani kolejnej listy zadań pod hasłem „dbanie o siebie”.

Usiądź. Odłóż telefon. Popatrz przez okno. Zobacz niebo, drzewa, światło. Zauważ oddech. Czy masz napięte ramiona? Czy zaciskasz szczękę? Czy jesteś głodna, spragniona, zmęczona?

Zapytaj: „Czego potrzebuję właśnie teraz?”. Może wody, spaceru, rozmowy, dwudziestu minut snu albo po prostu ciszy.

Jeśli możesz, daj sobie choć część tego, czego potrzebujesz. Bez poczucia, że musisz najpierw na to zapracować.

Nie musisz zasługiwać na odpoczynek

Twoja wartość nie rośnie wraz z liczbą wykonanych obowiązków. Nie jesteś lepszą kobietą dlatego, że wszystko wytrzymasz. Nie jesteś gorszą matką dlatego, że potrzebujesz ciszy.

Być może przez lata żyłaś według zasady: „Najpierw wszyscy inni. Potem ja”. Ale jeśli zawsze jesteś ostatnia, może nigdy nie nadejść Twoja kolej.

Dlatego warto zacząć ją sobie dawać. Nie jutro. Nie wtedy, gdy wszystko skończysz. Dzisiaj.

A teraz odpowiedz sobie na jedno pytanie

Gdybyś dzisiaj nie musiała nikomu niczego udowadniać, co zrobiłabyś inaczej?

Położyłabyś się wcześniej? Odwołała spotkanie? Zostawiła niepozmywane naczynia? Poszła na spacer? A może usiadłabyś w ciszy, nie czując potrzeby natychmiastowego wstawania?

Przeszłości już nie zmienisz. Przyszłości jeszcze nie znasz. Ale ta chwila należy do Ciebie.

Nie czekaj, aż zabraknie Ci sił, żeby się zatrzymać.

Nie musisz zasłużyć na prawo do życia. Już je masz.

Anna Wolna | Mentalny Azyl

Nie odkładaj siebie na później

Poznaj książkę „Postaw na siebie” o granicach, odpoczynku i decyzjach, które uwzględniają również Ciebie.

Poznaj książkę „Postaw na siebie” →
Mentalny Azyl

Mentalny Azyl

Kontakt

Freedom Flow sp. z o.o.
ul. Marcina Kasprzaka 31/119
01-234 Warszawa, Polska

przestrzen.mentalnyazyl@gmail.com
+48 723 430 498

NIP: 5273199291
REGON: 543674815
KRS: 0001214073

0