Mentalny Azyl

Mentalny Azyl | Anna Wolna

BLOG · POCZUCIE WŁASNEJ WARTOŚCI · RELACJE

Myślałam, że mam wszystko. Tylko mnie w tym wszystkim nie było.

Zamyślona kobieta siedzi przy stole w rodzinnym domu

Można mieć dom, rodzinę i pełny kalendarz. A jednocześnie nie wiedzieć już, gdzie w tym wszystkim jest miejsce dla siebie.

Z zewnątrz wszystko wyglądało dobrze

Dom. Rodzina. Wspólne plany. Codzienność wypełniona obowiązkami. Ktoś, kto patrzył z boku, mógł pomyśleć: „Czego jej jeszcze brakuje?”.

A ja sama przez długi czas zadawałam sobie to pytanie. Przecież tyle rzeczy udało się zbudować. Tyle przetrwać. Tyle zorganizować. Dlaczego więc w środku czułam coraz większą pustkę?

Dziś rozumiem, że można mieć pełny dom i nie mieć w nim miejsca dla siebie.

Kiedy ostatnio ktoś zapytał, czego Ty chcesz?

Nie co trzeba kupić. Nie co ugotować. Nie kiedy jest wizyta u lekarza. Nie gdzie leżą czyjeś rzeczy.

Kiedy ostatnio ktoś zapytał: „A Ty? Co sprawiłoby Ci radość? O czym marzysz? Jak naprawdę się czujesz?”.

I jeszcze trudniejsze pytanie: czy potrafiłabyś odpowiedzieć bez zastanawiania się, co pomyślą inni?

Zaczyna się od małych ustępstw

Najpierw rezygnujesz z jednego wyjścia, bo ktoś Cię potrzebuje. Potem odkładasz swoje plany na przyszły miesiąc. Później przestajesz mówić, że jesteś zmęczona, bo i tak usłyszysz, że inni też mają ciężko.

Z czasem coraz częściej mówisz: „Nieważne. Może innym razem. Dam radę”.

Aż pewnego dnia odkrywasz, że to „innym razem” trwa już kilka lat.

Byłam potrzebna. Ale czy byłam widziana?

Wiedziałam, gdzie wszystko jest. Pamiętałam o terminach. Rozwiązywałam problemy. Dbałam o to, żeby dom funkcjonował, nawet kiedy sama ledwo funkcjonowałam.

Kiedy wszystko działało, wydawało się to oczywiste. Kiedy czegoś zabrakło, od razu było wiadomo, do kogo przyjść.

Czy znasz to uczucie, kiedy wszyscy widzą, co robisz, ale prawie nikt nie dostrzega, ile Cię to kosztuje?

Bycie potrzebną nie jest tym samym co bycie kochaną i szanowaną. A sprawne prowadzenie domu nie zastąpi bliskości.

Nie zgubiłam siebie jednego dnia

To nie było tak, że obudziłam się pewnego ranka i nagle nie wiedziałam, kim jestem.

To działo się powoli. W każdym przemilczanym „nie”. W każdym usprawiedliwieniu czyjegoś zachowania. W każdym momencie, kiedy własne potrzeby odkładałam na koniec listy.

Zaczęłam patrzeć na siebie przede wszystkim przez role: partnerka, matka, organizatorka, osoba, która zawsze sobie poradzi.

A gdzie w tym wszystkim była kobieta, która kiedyś miała własne marzenia, poczucie humoru, ciekawość świata i ochotę na życie?

Czy naprawdę musisz zasługiwać na odpoczynek?

Może też masz w głowie niewidzialną listę warunków: najpierw posprzątam, najpierw pomogę, najpierw wszyscy będą zadowoleni. Dopiero wtedy zajmę się sobą.

Tylko że ta lista nigdy się nie kończy.

Odpoczynek nie jest nagrodą za perfekcyjnie wykonane obowiązki. A Twoje potrzeby nie są mniej ważne dlatego, że ktoś inny mówi głośniej.

Moment, w którym zaczęłam siebie zauważać

Nie przyszedł z wielką deklaracją. Przyszedł z pytaniem, którego przez lata unikałam: „Czy ja naprawdę chcę tak dalej żyć?”.

Zaczęłam zauważać, co mnie boli. Na co się zgadzam wbrew sobie. Przy kim milknę. Kiedy czuję ulgę, a kiedy moje ciało napina się już na sam dźwięk kroków.

Nie wszystkie odpowiedzi były wygodne. Nie wszystkie zmiany dało się zrobić od razu. Ale samo dostrzeżenie siebie było początkiem.

Nie chodziło o to, żeby przestać kochać innych. Chodziło o to, żeby wreszcie przestać pomijać siebie.

A jeśli Ty też myślisz, że masz wszystko?

Zatrzymaj się przy trzech pytaniach.

Gdyby nikt dziś niczego ode mnie nie oczekiwał, co chciałabym zrobić?

Kiedy ostatnio powiedziałam „nie” bez tłumaczenia się i poczucia winy?

Co w moim życiu jest naprawdę moje, a co robię tylko dlatego, że inni się do tego przyzwyczaili?

Nie musisz podejmować wielkiej decyzji po przeczytaniu jednego artykułu. Możesz zacząć od uczciwej odpowiedzi.

Nie chcę już znikać we własnym życiu

Nie chcę być tylko tą, która wszystko uniesie. Nie chcę czekać, aż ktoś wreszcie zauważy moje zmęczenie. Nie chcę mylić poświęcenia z miłością.

Chcę mieć prawo do swojego zdania, odpoczynku, radości i planów. Chcę być obecna we własnym życiu, nie tylko w życiu wszystkich dookoła.

Jeśli rozpoznajesz w tym siebie, zapamiętaj jedno: nie musisz najpierw stracić wszystkiego, żeby zacząć odzyskiwać siebie.

Twoje potrzeby zasługują na więcej niż miejsce na końcu listy.

Anna Wolna | Mentalny Azyl

Odzyskaj miejsce we własnym życiu

Książka „Postaw na siebie” pomoże Ci zacząć zadawać pytania o własne potrzeby, wartości i wybory.

Poznaj książkę „Postaw na siebie” →
Mentalny Azyl

Mentalny Azyl

Kontakt

Freedom Flow sp. z o.o.
ul. Marcina Kasprzaka 31/119
01-234 Warszawa, Polska

przestrzen.mentalnyazyl@gmail.com
+48 723 430 498

NIP: 5273199291
REGON: 543674815
KRS: 0001214073

0