BLOG · RELACJE
Dlaczego tęsknisz za kimś, kto cię krzywdził?

Pamiętasz, dlaczego odeszłaś. A jednak wieczorem sprawdzasz telefon i chciałabyś zobaczyć jego wiadomość. Tęsknota potrafi nieźle namieszać. Sama w sobie nie mówi jednak, że powinnaś wrócić.
Tęsknota nie kasuje tego, co się wydarzyło
Możesz tęsknić za wspólnym śniadaniem, jego śmiechem, rozmowami do nocy. I jednocześnie pamiętać, że przy nim bałaś się odezwać. Jedno uczucie nie unieważnia drugiego doświadczenia.
Po zakończeniu krzywdzącej relacji mogą pojawiać się smutek i przywiązanie. To nie świadczy o głupocie ani o tym, że za mało wycierpiałaś. Uczucia nie składają wypowiedzenia razem z kluczami do mieszkania.
Za czym dokładnie tęsknisz?
Za nim takim, jaki był na co dzień? Za początkiem znajomości? Za czułością, która wracała po kłótni? A może za wizją domu i wspólnego życia, w którą włożyłaś tyle nadziei?
To różne straty. Możesz opłakiwać przyszłość, która nigdy nie nadeszła. Możesz też po prostu potrzebować bliskości. Potrzeba przytulenia nie zobowiązuje cię do szukania go u osoby, przy której cierpiałaś.
Dobre chwile również były częścią tej historii
Nie musisz przekonywać siebie, że każda sekunda była koszmarem. W relacji mogły być dobre dni. Pytanie brzmi, jak wyglądała całość i co działo się, kiedy miałaś inne zdanie, potrzebowałaś wsparcia albo mówiłaś „nie”.
Czuły weekend nie naprawia powtarzającego się poniżania. Obietnica zmiany nie jest jeszcze zmianą. Przyglądaj się zachowaniom, odpowiedzialności i szacunkowi, również wtedy, gdy nikomu nie jest wygodnie.
Zanim napiszesz: „Co u ciebie?”
Daj sobie chwilę. Zapisz wiadomość w notatniku, zamiast od razu ją wysyłać. Zapytaj: „Czego oczekuję po tej rozmowie? Co zwykle działo się po naszym kontakcie? Jak inaczej mogę dziś zadbać o tę potrzebę?”.
Możesz odezwać się do zaufanej osoby, wyjść na krótki spacer albo zaplanować wspólny wieczór z kimś, przy kim nie musisz zasługiwać na życzliwość. To nie usunie całego bólu. Może jednak pomóc ci przejść przez ten jeden wieczór.
Małe ćwiczenie: przywróć cały obraz
Na kartce zapisz dwa zdania: „Tęsknię za…” i „W tej relacji cierpiałam, kiedy…”. Uzupełnij je konkretnymi sytuacjami. Nie musisz wracać do najtrudniejszych zdarzeń. Jeśli pisanie cię przytłacza, przerwij.
Nie chodzi o podsycanie złości. Chodzi o to, żeby piękne wspomnienie nie zostało jedynym świadkiem w sprawie całego związku.
Nie musisz przechodzić przez to sama
Jeżeli potrzebujecie kontaktu w sprawach dzieci lub innych zobowiązań, możesz ograniczać rozmowę do ustalonego tematu. Gdy pojawiają się groźby, kontrola lub przemoc, sposób kontaktu i ewentualne rozstanie warto planować z osobą specjalizującą się we wsparciu po przemocy. Twoje bezpieczeństwo ma pierwszeństwo przed rozmową „na pożegnanie”.
Wspólne dzieci nie muszą oznaczać spotkań twarzą w twarz
Jeżeli macie wspólne dzieci, sprawdź możliwość takiej organizacji przekazywania dziecka, która ograniczy wasz bezpośredni kontakt. Przykładowo: dziecku może towarzyszyć wcześniej uzgodniona, zaufana dorosła osoba, a nie ty. W niektórych sytuacjach można skorzystać z przekazania z udziałem neutralnej osoby lub specjalistycznej placówki. Takie rozwiązania trzeba dopasować do bezpieczeństwa i potrzeb dziecka oraz obowiązujących ustaleń, w tym postanowienia sądu, jeśli zostało wydane.
Ustalcie z wyprzedzeniem, kto odbiera dziecko, gdzie i o której godzinie. Informacje organizacyjne możesz przekazywać krótko, pisemnie, ustalonym kanałem. Ograniczenie spotkań nie musi oznaczać rezygnacji z niezbędnej komunikacji dotyczącej zdrowia i opieki nad dzieckiem. Dziecko nie powinno być posłańcem ani odpowiadać za organizowanie kontaktów dorosłych.
Nie ma jednej zasady, że starsze dziecko może po prostu samo wyjść z torbą. Trzeba uwzględnić jego wiek, samodzielność, samopoczucie i bezpieczeństwo miejsca odbioru. Przy groźbach lub przemocy nie improwizuj rozwiązania przy drzwiach. Uzgodnij bezpieczny sposób przekazywania z osobą wspierającą rodziny po przemocy i, gdy wymaga tego sytuacja, skonsultuj potrzebę zmiany obowiązujących ustaleń.
Na dziś możesz powiedzieć sobie: „Tęsknię. I nie muszę teraz podejmować decyzji o powrocie”. Zostaw sobie miejsce na oba te zdania.
Anna Wolna · Mentalny Azyl
Materiał uzupełniający: National Domestic Violence Hotline: Why Do I Love My Abuser?
