Dlaczego czujesz się winna, kiedy odmawiasz?

Powiedziałaś „nie”. Jedno krótkie słowo. A potem przez pół dnia zastanawiasz się, czy nie byłaś zbyt ostra.

Może powinnaś była się wytłumaczyć. Może pomóc jeszcze ten jeden raz. Może ktoś się obraził. I już układasz w głowie wiadomość: „Przepraszam, jednak dam radę”.

Anna Wolna przy oknie. Ilustracja do artykułu o stawianiu granic.

Komu właściwie zrobiłaś krzywdę?

Koleżanka poprosiła, żebyś przejęła jej obowiązki. Odmówiłaś, bo sama jesteś zmęczona. Mama chciała, żebyś przyjechała natychmiast, choć miałaś inne plany. Partner oczekiwał, że odłożysz swoje sprawy. Powiedziałaś „nie”. Nikt nie został skrzywdzony. A jednak czujesz się tak, jakbyś zawiodła wszystkich.

Być może przez lata uczyłaś się, że dobra kobieta jest dostępna. Pomocna. Wyrozumiała. Nie sprawia kłopotów. Nie odmawia. Gdy próbowałaś postawić na swoim, ktoś wzdychał, milczał, obrażał się albo mówił: „Po tobie się tego nie spodziewałam”.

Wtedy zaczęłaś pilnować nie tylko własnego zachowania, ale także cudzych emocji. Jeśli ktoś był niezadowolony, automatycznie szukałaś winy w sobie.

Twoje „tak” też ma swoją cenę

Za każdym razem, kiedy zgadzasz się wbrew sobie, coś odkładasz. Odpoczynek. Wizytę u lekarza. Godzinę ciszy. Czas z dzieckiem. Własne plany. Czasem nawet prawo do bycia zmęczoną.

Inni widzą kobietę, na której zawsze można polegać. Ty widzisz wieczorem stertę rzeczy do zrobienia i siebie, która znów jest na końcu kolejki.

I tu pojawia się niewygodne pytanie: ile razy jeszcze zamierzasz rozczarować samą siebie, żeby nikt inny nie poczuł rozczarowania?

Poczucie winy nie jest dowodem, że zrobiłaś coś złego

Może być śladem starego przyzwyczajenia. Reakcją na to, że pierwszy raz zachowujesz się inaczej niż oczekiwano. Nie musisz traktować każdego ukłucia winy jak polecenia, które trzeba wykonać.

Możesz być życzliwa i odmówić. Możesz kochać bliskich i nie spełniać każdej prośby. Możesz wysłuchać czyjegoś rozczarowania bez natychmiastowego naprawiania jego nastroju.

Spróbuj inaczej, choćby dziś

Następnym razem, kiedy ktoś poprosi cię o coś, na co nie masz siły, nie odpowiadaj odruchowo. Daj sobie chwilę. Zapytaj: „Czy naprawdę chcę i mogę to zrobić?”.

Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, możesz powiedzieć: „Nie dam rady”. Bez pięciu usprawiedliwień. Bez wymyślania choroby, ważnego spotkania czy innej wymówki, która miałaby uczynić twoją odmowę wystarczająco dobrą.

Możliwe, że poczujesz dyskomfort. Zostań przy swojej decyzji na tyle długo, żeby przekonać się, że nie musisz go natychmiast usuwać kolejnym „dobrze, zrobię to”.

Nie zostawiaj siebie na później

Jeżeli rozpoznajesz się w tych słowach, nie kończ na przytaknięciu. Zapisz dziś jedną sytuację, w której powiedziałaś „tak”, choć chciałaś odmówić. Obok napisz, czego wtedy potrzebowałaś. Potem wybierz jedną małą granicę, którą postawisz w tym tygodniu.

Nie musisz zasłużyć na prawo do własnego życia, będąc zawsze wygodną dla innych.

W Mentalnym Azylu rozmawiamy właśnie o takich momentach: o granicach, poczuciu własnej wartości i powrocie do swoich potrzeb po latach dostosowywania się. Jeśli chcesz zacząć stawać po swojej stronie, zajrzyj do pozostałych artykułów „Bliżej siebie” i wybierz jeden krok, który naprawdę wykonasz.

Anna Wolna | Mentalny Azyl

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

    Mentalny Azyl

    Mentalny Azyl

    Kontakt

    Freedom Flow sp. z o.o.
    ul. Marcina Kasprzaka 31/119
    01-234 Warszawa, Polska

    przestrzen.mentalnyazyl@gmail.com
    +48 723 430 498

    NIP: 5273199291
    REGON: 543674815
    KRS: 0001214073

    0